Ders 1: İnsan İlişkileri

Spread the love

Şu hayattaki en zor şeylerden birisi bence insan ilişkileri.

Kişilerin yaptığı hareketlere, söylediği laflara alınganlık gösterirdim. Günlerce kafama takardım. Kendimi sorguya çeker, nerede hata yaptığımı anlamaya çalışırdım. Boş ver diyemezdim. Ama artık diyorum. BOŞ VER…

Boş ver diyebilmek ne zormuş. Tam 34 yılımı aldı. Yıllarım hep başkalarını mutlu etmekle, hatayı kendimde aramakla geçti. Hatamı aradım durdum, buldum mu peki? Çoğunda hayır. Çünkü hep iki kere düşünüp bir kere konuştum. İnsanları incitmekten çekindim. Hele de onlar sevdiklerimse. Eşim bana hep derki: ikili ilişkilerinde o kadar titizsin ki kimseyi bilerek ya da bilmeyerek kırmazsın.

İnsanları mutlu etmek o kadar zor ki. Sen verdikçe senden daha çoğunu bekliyorlar. Vermeyi kesince ne oldu da kesti diyorlar, küsüyorlar. Sürekli üstüne geliyorlar, sen alttan alıyorsun. Çünkü seviyorsun. Ama bir kere de altta kalmayıp cevabını verince kendilerinde hata aramayı değil, surat asmayı seçiyorlar. Assınlar yok bu sefer, yok artık. Alttan almak yok.

Bu yaşıma kadar yapamadığımı bundan sonra yapıyorum artık. Bu zamana kadar kırdığım gönlümden, düşüncelere boğduğum beynimden, değmeyecek insanlara üzülmekle zamanlarını çaldığım, şevkatimi esirgediğim sevdiklerimden özür dileyerek BOŞ VER diyorum artık. BOŞ VER…

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir